Zojuist heb ik een café con leche besteld. Uit de televisie schalt de stem van een voetbalverslaggever commentaar op een voetbalwedstrijd tussen Real Madrid en Gerona. Het is 10 februari 2024 en terwijl ik dit opschrijf merk ik dat we in ons dagelijkse leven niet bezig zijn met de dag van de week of een datum. Het is niet belangrijk. Alleen de zondag kenmerkt zich in dit dorp door een gesloten supermarkt en een hoop dagjesmensen die een hapje komen eten aan de kust. Vandaag giert de wind door Almerimar, het is de tijd van depressies uit zuidwest. De lucht wordt dan met hoge snelheid door de Straat van Gibraltar geduwd om vervolgens in de buurt van Almeria nog flink in kracht toe te nemen. Vandaag zijn we liever even niet aan boord: Luna ligt sinds afgelopen nacht aan de landvasten te trekken en te stuiteren en de wind huilt en giert door het want en door de masten van de boten om ons heen. Ons toevluchtsoord is ‘stamcafé’ Algarbe waar Purificacíon ons met liefde voorziet van kopjes koffie, heerlijke paella en later op de dag van tapas met een drankje. We voelen ons al aardig thuis in dit bijzondere dorp maar het verblijf loopt op z’n einde: eind februari zit de winterstop er op!
We zijn gehecht geraakt aan deze bijzondere plek. Kwamen we met gemengde gevoelens naar dit enigszins vreemde oord, in de loop van de maanden zijn we ons hier bijna thuis gaan voelen. Almerimar ligt aan de kust bij El Ejido in de provincie Almeria en is eigenlijk vooral het vakantiedorp voor de Spanjaarden uit de regio. Het is ruim 30 jaar geleden opgezet rondom verschillende havenkommen waarin nu Luna afgemeerd ligt. We liggen dus midden in het dorp en vanaf de boot stappen we direct het terras op of de winkels in en in de ochtend kunnen we voor het ontbijt nog snel vers brood halen bij de bakker voordat de zon aan een strakblauwe hemel opkomt. Het gebied rondom de stad El Ejido heet ook wel ‘El Mar de Plastico’. Zo’n 40 jaar geleden was dit één van de armste regio’s van Spanje. Kilometers (rots)woestijn strekken zich uit vanaf de kust tot hoog in de bergen van Almeria. Met een temperatuur van 18-40 graden overdag en meer dan 300 zon dagen per jaar bleek dit een uitgelezen gebied voor tuinbouw. Met goed gekanaliseerd water van de iets verder gelegen Sierra Nevada en kassenbouw uit plastic lukt het hier om een enorme hoeveelheid paprika’s, tomaten, courgettes, komkommers en andere groentes te produceren die gretig aftrek vinden in heel Europa. Zonder verwarming of elektra in de plastic kassen en met lagere lonen heeft deze plastic tuinbouw de bewoners geen windeieren gelegd. Vrijwel iedereen is werkzaam in de tuinbouw, ondersteunende bedrijven of de transportsector. Nadelen zijn er ook: de natuur heeft plaats moeten maken voor een niet fraai gebied van plastic kassen dat zich over een gebied van ruim 70 kilometer uitstrekt langs de kust. Verder is het aantal illegale immigranten hier hoog en wordt in stand gehouden doordat de tuinbouwers hen tewerkstellen voor de oogst tegen nog lagere lonen.
Almeria, 40 kilometer verderop, is een mooie stad: de haven, het oude centrum en de Alcazaba boven de stad is een bezoek meer dan waard. Het Alcazaba van Almeria is het Arabisch fort, gebouwd in de 10e en 11e eeuw in opdracht van kalief Abd-al-Rahman III en één van de grootste Alcazabas van Andalucia. Het uitzicht vanaf het fort is schitterend en de tuinen eromheen prachtig om te wandelen en te genieten van de rust. In de Tabernas woestijn ten noordoosten van de stad Almeria zijn in de jaren 1960 en 1970 vele western films opgenomen en ook voor bekende films als Lawrence of Arabia en Indiana Jones werden hier opnames gemaakt. Tegenwoordig worden nog steeds af en toe films en reclames opgenomen maar is het vooral een toeristische trekpleister.
We hebben excursies gemaakt door grote delen van Andalucia, tot aan Cadiz aan de Costa de la Luz. Het is een prachtig gebied waar we nog heel veel niet gezien hebben en vrijwel elke stad, dorp en natuurgebied weer een verrassing blijkt. Bijna elke vrijdag hebben we gewandeld met een steeds wisselende groep mensen die onder leiding van Maria, een Spaanse op leeftijd: hoeveel precies vertelt ze niet maar de dorps-tamtam zegt meer dan 80 jaar. Zij organiseert al jaren vol overgave wandelingen voor iedereen die mee wil. Ze is trots op het prachtige achterland van Almerimar, de excursies gaan tot in de Alpujarras (zuidelijk deel van de Sierra Nevada) en Maria weet de mooiste plekken te vinden en laat deze graag aan iedereen zien . Ook spoort ze maandelijks een groep vrijwilligers aan om mee te doen aan een schoonmaakactie van het strand. Gewapend met vuilniszakken en een prikstok struinen we het strand af om na afloop een foto van de opbrengst te maken. Deze foto stuurt ze naar de gemeente en naar de krant om aandacht te vragen voor de bestrijding van zwerfafval op de stranden.
De tijd is omgevlogen sinds we hier zijn aangekomen begin november vorig jaar. We hebben ons niet verveeld. De kluslijst die we opstelden bij aankomst is in de afgelopen maanden afgewerkt. Thomas heeft zich bezig gehouden met de motor, stuurinrichting, de opnieuw opbouwen van de constructie voor de zonnepanelen, het inbouwen van een waterfilter en het vernieuwen van de muziekinstallatie. Erica heeft dagen doorgebracht in cafe Algarbe met de naaimachine om de boot te voorzien van een nieuwe bimini (zonnescherm) voor onder de zonnepanelen en schaduwdoeken voor rondom de boot. Alles in het teken van het leven aan boord zo aangenaam mogelijk te maken met het oog op het komende, naar verwachting hete, zomerseizoen op de middellandse zee. Want de kogel is door de kerk: we gaan oostwaarts! Daarover straks meer. Verder hebben we in het kader van leefbaarheid aan boord een barbecue aangeschaft die zowel op gas als met houtskool te gebruiken is. Het binnen in de boot koken is met hoge temperaturen geen feestje en we hopen dat een visje grillen op het dek of aan de reling een aangenamer optie is voor warme zomeravonden!
Daarnaast hebben we vele strandwandelingen gemaakt, 3x per week yoga op het strand gedaan, boeken en kranten verslonden en heerlijke maaltijden bereid en leuke avonden gehad met medezeilers van over de hele wereld. De verwarming in de boot hebben we ’s avonds een uurtje laten draaien om vervolgens op tijd naar bed te gaan en er pas weer uit te komen bij het opkomen van de zon. We begrijpen de pensionados die hier rondlopen wel wat beter: elke dag mooi weer, wandelen en fietsen langs het strand, prima eten tegen veel lagere kosten dan in een koud en nat eigen land …
Na ons bezoek aan Nederland en Duitsland rond kerst en oud en nieuw (sorry, we hebben niet iedereen kunnen bezoeken) hebben we een besluit genomen voor de richting van onze zeilreis. Begin maart vertrekken we oostwaarts, verder de Middellandse Zee op. Langs de Spaanse kust, Balearen, richting Sardinië, Corsica en de Italiaanse kust naar Sicilië, en wie weet nog verder oost naar Griekenland en/of Turkije. Zoals zeilers weleens zeggen: plannen worden geschreven in zand bij laag water en wij houden het er gewoon op dat we voorlopig oostwaarts gaan en wel zien waar het spreekwoordelijke schip strand…. Vanzelfsprekend zijn we ook dit seizoen te volgen via de AIS (zie contact) en zullen we ons best doen regelmatig een update te schrijven op dit blog.
Voor we rond 1 maart vertrekken komt (schoon)zus Uta nog een weekje langs in Almerimar. We hopen voor haar op een mooie week met veel zon en mooie excursies in de omgeving. Zij heeft zich het laatste jaar ingezet om dit blog in het Duits te vertalen zodat familie en vrienden in Duitsland ook kunnen meegenieten van onze avonturen op zee!
We vinden het ontzettend leuk dat jullie ons zo trouw volgen! Ben je in de buurt van waar wij ons bevinden dan zouden wij het heel gezellig vinden om iets af te spreken. Wil je langskomen om ons te bezoeken: neem gewoon contact op! Verder zijn we altijd blij met een persoonlijk berichtje en zullen ook zeker terugschrijven.
Tot later op de Middellandse Zee!
Sailing Luna around the Mediterranean 😊
Follow the Moon 
Plaats een reactie