Follow the Moon

Bij het binnenvaren van de haven van Boulogne sur Mer vallen twee dingen op. Hoewel de setting van de haven in het landschap en de ligging in het centrum van de stad bijzonder zijn is er toch iets wat het plaatje enigszins bederft: de aanwezigheid van 4 woontorens op de boulevard die tussen de mooie oude stad en de baai geplaatst zijn en de bij vlagen ‘bijzondere’ geur die in de haven rondhangt. De bouw van de flats stamt waarschijnlijk uit de jaren 60-70 en was bedoeld als oplossing voor het woonruimtetekort. Daar kunnen ze in Nederland nog van leren maar er beter geen voorbeeld aan nemen, hoewel wonen in deze kolossen best een mooi uitzicht oplevert. De ‘bijzondere’ geur, in zeilerskringen bekend als ‘Eau de Boulogne’, is te wijten aan het gebrekkig gezuiverde water wat zo de baai wordt ingepompt en vooral bij laag water een riekende bruine schuimkraag rond onze boot legt.
De titel voor ons nieuwe blog werd hier geboren: Met de Franse Slag!

Verder geen onvertogen woord over dit prachtige land: we maken een lange wandeling zuidwaarts langs de kust over goed gemarkeerde wandelpaden en na een kilometer of 15 nemen we de bus terug voor 1 euro. De Fransen zijn vriendelijk en behulpzaam, zelfs als we hen in gebrekkig Frans of Engels aanspreken. De stad is prachtig, er zijn vele fraaie muurschilderingen te bewonderen, de kust is spectaculair en de stranden schoon en vrijwel verlaten!

Vanuit Boulogne maken we onze eerste langere oversteek: rond 9.00 uur in de ochtend vertrekken we voor een tocht van 144 mijlen naar Cherbourg waar we zo’n 28 uur voor nodig zullen hebben. De wind is ondertussen gedraaid, we gaan niet langer voor de wind maar zoals dat in zeiltermen heet: hoog aan de wind. Dat betekent dat de wind met een hoek van 30 graden voor op de punt blaast en we met gunstige stroom net nog in de goede richting kunnen blijven zeilen. Zodra de stroom tegen staat wordt het wat lastiger, verliezen we hoogte en wijkt de koers behoorlijk af. Tijd om de motor bij te zetten en motorzeilend gaan we de nacht in.  We hopen op deze manier het meelopend tij op de laatste 25 mijl naar Cherbourg te kunnen halen. Nabij Cap de Barfleur staat flinke stroming die je beter niet tegen kunt hebben.
Rond 3 uur ’s nachts steken we de scheepvaartroute van de Seine over waar we een veerboot en een vrachtschip voorrang moeten geven en kort daarna is het over met het zicht, behalve donker is het ook mistig geworden, al blijft zo’n 20 knopen waaien. Gelukkig vaart hier helemaal niemand meer en maakt het waarschijnlijk ook niet uit of je wat ziet maar echt fijn is het niet. We houden de AIS in de gaten, blijven kijken of we toch iets zien en als het rond 5 uur licht wordt is het in ieder geval duidelijk dat er weinig te zien is. Rond 7 uur lijkt het zicht iets beter en worden we begroet door een school dolfijnen!! Zo’n 20 dolfijnen zwemmen rond de boot, springen naast de boot en voor de boeg uit het water en doen hun best er een mooie show van te maken. Ik grijp naar mijn telefoon en maak een prachtig filmpje wat ik helaas niet kan weergeven omdat ik in mijn opwinding vergeten heb de startknop in te drukken. Gelukkig heeft Thomas nog een foto gemaakt van een dolfijn zodat we toch bewijs hebben van dit mooie moment! Kort voor Cherbourg trekt de mist op. We zeilen de laatste mijlen onder een stralende zon op de enorme golfbreker met de forten van Cherbourg af. Eenmaal stevig vast in de haven duiken we het bed in om wat bij te slapen.

De dag erna doen we een ‘havendag’ en die ziet er ongeveer zo uit: we staan niet te laat op (maar ook niet te vroeg), ontbijten in de zon, douchen in de havenfaciliteiten (wat gezien de afstand wel wat tijd in beslag neemt), wandelen een rondje door het oude centrum, doen boodschappen en rennen terug naar de boot om een deel van de boodschappen koel te kunnen houden. Daarna besteden we zeker een uur aan de tochtplanning voor de volgende dag en noteren alle bijzonderheden in het logboek (waterstanden, stroming, marifoonkanalen, weersverwachting). Zeker in deze wateren is het van belang dit zorgvuldig te plannen, de stroom rond de kapen is enorm en hier stroom tegen krijgen staat soms gelijk aan stilstaan (of achteruit varen). Daarbij stroomt het soms dicht onder de kust in een andere richting als verder naar buiten, het is handig om daar goed gebruik van te maken. Daarna een biertje, koken en eten en de boot opruimen. Soms wandelen of lezen nog wat, maar vanavond hebben we bezoek van de Niels en Marjan, die net als wij eind mei voor onbepaalde tijd uit Nederland zijn vertrokken met hun Tara Blue. We gaan op tijd slapen want de planning is onvermurwbaar: we vertrekken vroeg!

Op naar Guernsey dus; met een minutieuze planning en prachtig weer, ronden we, met weinig wind,  de beruchte Cap de la Hague waarna de sterke stroming tussen deze kaap en het eiland Alderney, de zogenaamde ‘Alderney Race’ ons, met voldoende wind om te zeilen, richting Guernsey drukt. We varen samen met de Tara Blue en maken een paar mooie foto’s van elkaar! Al met al een perfecte zeildag, die niets wegheeft van de horrorverhalen over deze kaap, en daar zijn we gewoon heel blij mee…
Voor aankomst in Guernsey hijsen we de gele quarantainevlag. De UK is inmiddels uit de EU en de regels zijn strikt: quarantainevlag tot we zijn ingeklaard, niet van boord tot we toestemming krijgen, gastlandvlag pas na inklaren hijsen. Gelukkig hoef je je voor de Kanaaleilanden niet vooraf aan te melden bij de immigration. In de haven van St Peter Port krijgen we een boekje en een formulier (met doorslag) in handen gedrukt en worden we naar een plaats in de buitenhaven gedirigeerd. We vergeten te vragen hoe het nu verder gaat en na een poosje doelloos aan boord gewacht te hebben besluiten we toch zelf  maar van boord te gaan op zoek naar de Port Authorities. Daar aangekomen leveren we het formulier in en zonder er verder naar te kijken vraagt de officer naar de lengte van de boot, maakt de rekening op, en schuift het pinapparaat in onze richting. Op onze vraag hoe nu verder en of we het formulier goed hebben ingevuld haalt hij zijn schouders op: “who cares? We have thousands of them …”. Gevalletje Britse slag? We laten de quarantaine vlag zakken en hijsen de Engelse vlag: we zijn ingeklaard! Who cares?

Guernsey willen we graag wat beter bekijken en daarvoor kiezen we 3 manieren, we gaan met de bus stukken van het eiland verkennen, wandelen zo’n 20 kilometer over kustpaden in het zuiden en westen en kiezen de mooiste ankerbaai uit om nog 2 dagen aan ons verblijf toe te voegen. De baai waar we ankeren heet Moulin Huet, wij noemen hem Renoir Bay… aan de kant staan verschillende schilderijen van Renoir die hij hier heeft gemaakt: wij liggen in het midden van één van hen. Het weer blijft prachtig, alleen jammer dat bij hoog water een akelige swell de ankerplaats inrolt waarvan we licht misselijk wakker worden rond 6 uur in de morgen… Anders was dit het paradijs geweest. Hoewel het water nog erg koud is duiken we er om de beurt, gewapend met een spons en zeep, in om de vette bruine rand van de waterlijn te lijf te gaan …. Het souvenir van de Franse slag!

Na 2 nachten halen we het anker op en vertrekken richting de Bretonse noordkust! De ochtendmist is hardnekkig en pas na 2 uur trekt de wind voldoende aan om de mist weg te blazen. Plotseling zien we in de verte een kleine zwarte boot, zonder AIS, waar we vrijwel recht op af varen. Het is duidelijk geen visser, het lijkt op een zodiac, en door de verrekijker zien we verschillende silhouetten aan boord. Het eerste wat door ons heen gaat is ‘vluchtelingen op weg naar Engeland’. Wat doe je hier anders zonder jezelf kenbaar te maken. Omdat het een vrijwel vlakke zee is en we geen paniek waarnemen besluiten we even te wachten tot we dichter bij zijn. Als we de Zodiac goed kunnen waarnemen zien we dat er weinig mensen aan boord zijn, de silhouetten waren onderdeel van de opbouw, hun motor gaat aan en weg zijn ze… Het lijkt eerder een boot van de kustwacht op verkenning en met een gerust hart varen we verder.  Tegen de avond varen we de rivier de Trieux op, 5 mijl landinwaarts ligt de haven van het dorp Lezardrieux. De riviermonding en oevers zijn een plaatje, het is of we weer een schilderij binnen varen. Als we de volgende dag een lange wandeling maken langs de rivier zien we dat het inderdaad een schilderij waardig is!

Voor we vertrekken van deze mooie rivier ankeren we nog één nachtje aan de monding voor het gehucht Pommelin. We gooien het anker uit in een smalle geul met stijl oplopende kanten. Na een flinke bui en dito waterstijging een paar uur later liggen we volgens onze elektronische  kaart zo’n 50 meter verderop op het droge! Oeps! We halen het anker eruit, laten hem opnieuw zakken in het midden van de vaargeul en trekken hem goed aan. Dit keer niet met de Franse slag!

Sailing Luna around.

Auf Deutsch: download PDF Hier: