Vanuit Finisterre zeilen we de Ria van Muros in. Een diepe baai, door groene heuvels omgeven met daarbinnen een aantal mooie stadjes. Vanuit hier is het zo’n 40-50 kilometer naar Santiago de Compostela. Vanuit heel Europa lopen pelgrimsroutes naar deze stad. Hier zouden de overblijfselen liggen van Santiago (Jacobus) en sinds eeuwen reden voor pelgrims uit alle windstreken om te voet naar Santiago te lopen. Als boetedoening, later werd bezinning ook een goede reden, maar door velen gelopen omdat het gewoon mooi is en een hele prestatie als je ver genoeg weg aan deze wandeling begint.
Wij zijn zo begrepen we van medezeilers, bezig met de zee-camino-a-Santiago. Vanuit Nederland naar het stadje Noia, vanuit daar kun je dan de laatste 40 kilometer lopen. Het schijnt zelfs een ‘erkende’ manier te zijn, je moet dan in verschillende havens die je aandoet een stempel halen (credenciales) en vervolgens krijg je dan in Santiago de Compostela de laatste stempel en kun je de heilige apostel in de kathedraal op de Plaza de Obradoiro begroeten. Sinds de 12e eeuw werd deze route per zeilboot door pelgrims genomen en deed niet onder voor de pelgrimstocht te voet.
Op het moment dat wij in Noia starten aan onze voettocht van 40 km hebben we er ruim 1500 zeemijlen opzitten. In verschillende havens die we aandoen aan de Spaanse noordkust probeer ik een boekje en-of stempel te krijgen, helaas kunnen ze alleen voor wandelaars stempelen. Ook in perfect onderbouwd Spaans krijg ik nul op rekest.
We laten Luna achter in de haven van Portosin. De eerste dag lopen we 28 kilometer en met 500 hoogtemeters is dat een pittig stukje. We komen geen andere pelgrims tegen. Behalve de blauw-gele pijlen die netjes op vrijwel elk cruciaal punt staan geschilderd doet dit weinig denken aan de verhalen van honderden wandelaars op de laatste kilometers van de Camino. Het is een mooie tocht door bossen, over heuvels, langs aldeas (nederzettingen) met mooie oude huizen, akkers, moestuinen, fruitbomen en een heleboel horreos (opslag voor het bewaren van mais en ander voedsel). We vinden een hotel in Betramiráns en op onze laatste benen lopen we het stadje in voor tapas (pimientos de padrón, pan en raxó) en spoelen die weg met bier en Albariño, een prima lokale witte wijn. We slapen voor het eerst in maanden in een bed waar je gewoon omheen kunt lopen met de luxe van een eigen douche en onbeperkt warm water!
Na het ontbijt in een café lopen we de laatste 12 kilometer naar ons doel. Opnieuw stijgt het pad flink en steeds hopen we bij het hoogste punt op een mooi uitzicht op Santiago. Helaas blijft de stad voor ons verborgen tot op het laatste moment. Met een paar pelgrims die uit de richting van Finisterre komen, lopen we de laatste kilometer naar de Plaza de Obradoiro. Op eigen kiel en te voet zijn we hier naar toe gekomen en we verwachten een prachtige aankomst bij de beroemde kathedraal. Op het moment dat we de laatste trap opklimmen voelen we al nattigheid, dat er zoveel mensen zouden zijn hadden we niet verwacht. Op het plein voor de kathedraal ziet het zwart van de mensen, de rij om binnen te komen loopt als een serpentine verschillende keren over het plein, wachttijd enkele uren… De meeste aanwezigen hebben geen wandelschoenen aan, geen rugzak op en zien er niet uit of ze een lange tocht achter de rug hebben. Ze komen vers gedoucht uit hotels, bussen en van parkeerplaatsen rondom de stad. Er tussenin zien we gelukkig ook mensen die wel aan het plaatje van een pelgrim voldoen, ze zitten of liggen verspreid over het plein, de schoenen flink gesleten, stoffig van het pad en de jakobsschelp aan hun rugzak.
Wij blijven de apostel Santiago een groet schuldig, krijgen geen stempel en geen schelp maar hebben wel een fantastische reis naar deze plek gemaakt. En zoals onze neef Daan opmerkt: we hebben wel karmapunten gescoord! Wat dat precies betekent moet hij ons nog maar eens uitleggen maar het klinkt goed! We eten en drinken wat, gaan op zoek naar het busstation en nemen de bus terug naar zee. We varen Luna naar de ankerplek net buiten de haven van Portosin, laten we ons anker zakken en blijven voorlopig aan boord. Dat is de beste manier om onze beenspieren en pijnlijke tenen rust te geven: aan boord lopen we bijna niet!
In de baai van Portosin zwemt een bijzondere dolfijn: Manolito. Dat hij zo heet en daar thuis hoort wisten wij eerst niet en waren verrast door zijn plotselinge aanwezigheid! Vooral de ankerketting en onze bijboot hadden zijn speciale aandacht. Hij probeert met de bijboot weg te zwemmen door het touw in zijn bek te nemen, Thomas kan er nog net een stokje voor steken. Manolito zou getraind zijn door de Amerikaanse marine voor het opsporen van bommen en is nu dus met pensioen in de baai van Portosin.
Wij slapen om vele redenen ’s nachts niet aan één stuk door: zorgen om het weer, harde wind, golven, knarsende lijnen, dronken mensen op de kade, dancefeesten op een nabijgelegen strand, af en toe een mug, onzekerheid of het anker het houdt. Vannacht komt daar een nieuwe variant bij. Rond 3 uur wordt ik wakker en hoor iets tegen de boot schuren en een raar ‘gerochel’. Al gauw kan ik het geluid plaatsen, het is Manolito! Even later sta ik in het donker in onderbroek en T-shirt op het voordek te onderhandelen met een dolfijn om onze ankerketting verder met rust te laten…. Gekker moet het niet worden!
We blijven nog een paar dagen in de baai van Muros. Hier treffen we opnieuw Marjan en Niels met Tara Blue. We zijn rond dezelfde tijd uit Nederland vertrokken en komen elkaar regelmatig weer tegen. Erg gezellig en hebben steeds weer een hoop ervaringen te delen! Samen varen we ‘s avonds met de bijboten naar het dorp om uit eten te gaan, het is een warme en windstille avond. De tapas en de wijn smaken uitstekend. Als we een paar uur later bij de bijboten terugkomen is er een stevige wind opgekomen met bijbehorende golven. We boksen tegen de wind in, in het donker, richting de plek waar onze boten liggen. Het wordt een natte tocht en we zijn direct wakker (en nuchter). Gelukkig hebben wij het ankerlicht aangedaan wat het terug vinden van de boten iets gemakkelijker maakt.
Op weg verder naar het zuiden heeft zich een nieuw probleem voorgedaan. De Orka’s, die plezier lijken te hebben ontdekt in het afbijten van het roerblad van zeilboten. Gedurende onze reis langs de Spaanse kust zijn deze geweldige dieren niet bij ons in de buurt gesignaleerd, maar nu is dicht bij een Frans zeiljacht beschadigd. Wij wachten op volgende berichten en als wij bericht ontvangen dat ze verder noordelijk zijn gesignaleerd vervolgen wij onze tocht naar het Zuiden. Vanaf nu is het oppassen geblazen en dat doen we ook.
Het thema voor het volgende blog dient zich zoals gewoonlijk vanzelf aan!
Sailing Luna around.
Follow the Moon 
Geef een reactie op Helene Reactie annuleren