Follow the Moon

We ronden Cabo San Vicente, de uiterste zuidwestpunt van Portugal. Wij noemen deze kaap vaak ‘Kaap die letzte Bratwurst’. Jaren geleden zijn we boven op deze kaap geweest en liepen daar langs een rij souvenirkraampjes tot aan de laatste stand die ‘Die letzte Bratwurst vor Amerika’ heet. Het daar verkregen certificaat bij het eten van een Bratwurst kwamen we bij het opruimen van ons huis in Groningen nog tegen. Er staan een hoop dagjesmensen op de kaap staan te kijken naar ons, de heldhaftige zeilers die met golven van 3 meter de oceaan rond de kaap trotseren! Wij stonden daar jaren geleden zonder te beseffen dat wij ooit één van deze zeilboten zouden kunnen zijn.

Voorbij de zuidelijkste punt bij Sagres vinden we een prima ankerbaai waar we voor het eerst in dagen op een spiegelgladde zee een hele nacht doorslapen! De volgende dag gaan we op pad naar een andere beschutte ankerplek. Met een vaart van nog geen 2 knopen zeilen we richting Alvor. Dit stadje ligt aan een binnenzee, een soort waddengebied, waar stroom en getij de invaart dicteren. We besluiten met laag water binnen te varen. Er staan wel wat boeien die de vaarweg markeren maar uit de ervaringen van andere zeilers hebben we al begrepen dat die niet altijd op de juiste plaats staan. Met laag water staat er in ieder geval 2,5 meter water op de ondiepste stukken en kun je aan de kleur van het water zien waar de zandplaten beginnen. Als we vastlopen kunnen we ook gewoon afwachten tot het water weer hoger is om weg te kunnen komen. Thomas stuurt, Erica staat op het voordek om de weg te wijzen. Het is even spannend in de kromming van de vaargeul waar alleen aan het begin en het einde een boei staat maar het lukt ons om met ruim een meter water onder de kiel Alvor te bereiken. Daar wacht ons de volgende uitdaging. We zijn duidelijk niet de enigen die een rustige baai zoeken, het ligt er behoorlijk vol en omdat er ook hier veel ondieptes zijn is het zoeken naar een plekje om ons anker te kunnen laten zakken. Uiteindelijk lukt het ons om op voldoende diepte (3 m bij laag water, 4,5 m bij hoog water) 18 meter ankerketting uit te laten lopen zodat we naar alle kanten kunnen draaien zonder tegen een buurboot aan te komen. Met slecht weer kunnen we hier niet blijven maar gelukkig is het prachtig weer! Eind september laat zich van zijn beste kant zien. Onder een Levante (oostenwind) wordt het hier elke dag bijna 30 graden. We kunnen hier prima zwemmen en wandelen over de zandplaten. We zetten onze nieuwe elektrische buitenboordmotor op de bijboot en kunnen zo ook met stroming leuke excursies maken naar alle kanten van de baai.

Er zijn een hoop zeilboten die hier al lange tijd liggen. We horen dat sommigen hier al jaren verblijven en deze boten zien er dan ook uit alsof ze niet snel meer verder zullen gaan. Veel dingen aan boord zien er kapot uit, de zeilen en huiken zijn vuil en gescheurd, een enkele boot is (half) gezonken. De Portugese havenautoriteiten lijken geen actieve bemoeienis te hebben met wat hier gebeurt, het is een beetje wildwest, je komt, eist je plek op, betaalt niets en blijft zolang je wilt. Van zee- en zon leven lijkt hier net goed te gaan… of net niet!

Zodra het richting volle maan gaat besluiten we te vertrekken. De waterstand bij laagwater wordt dan voor onze diepgang van 1,7 m net iets aan de krappe kant. Het uitvaren van de baai doen we dit keer bij bijna  hoogwater. We hoeven alleen onze koerslijn van de invaart te volgen om te weten waar het diep genoeg is.

Na een nachtje in Albufeira, midden in het toeristisch centrum, gaan we verder richting Faro. Ook Faro ligt aan een binnenzee in een soort waddengebied maar heeft een veel diepere invaart en vaargeulen die goed gemarkeerd zijn. Vlak voor de ingang is het zelf meer dan 50 meter diep en met een stijl oplopende zeebodem in combinatie met een nog flinke ebstroom is de invaart behoorlijk spannend. In de weken erna lezen we dat bij storm deze (en vele andere invaarten) gesloten zijn. Je mag er niet in of uitvaren zolang de ‘stoplichten’ op rood staan en we begrijpen heel goed wat een heksenketel het dan hier moet zijn. Faro heeft geen goed toegankelijke haven en we ankeren ten noorden van het eiland Culatra. Het is hier best druk met zeilboten maar er is heel veel ruimte en we kunnen voldoende ankerketting uitgooien zonder het risico te lopen tegen de buren aan te botsen. We blijven hier een week en gaan dagelijks aan land op Culatra.  We wandelen, links om 2 uur, rechtsom 2 uur, over het prachtige lege strand en verkennen waar mogelijk de duinen en het wad aan de zuidkant. We kunnen er boodschappen doen en af en toe gaan we een verse vis eten. Op dit eiland leeft men van de visvangst en de dagjesmensen die met de veerboot vanuit Olhao of Faro komen, er zijn geen hotels en geen auto’s. In de loop van de ochtend varen de visser uit naar de ondieptes en vaargeulen bij de ingang van de baai. Ze hebben een forse buitenboordmotor, 150 PK lijkt de norm, en scheuren langs de geankerde zeiljachten in alle richtingen. Rond 10 uur mengen zich de watertaxi’s in het gewoel en is het voor ons gedaan met de rust. Wij vluchten van boord voor een wandeling, nemen een paar keer de veerboot naar Olhao waar we een mooie stadswandeling maken langs  muurschilderingen, beelden en andere kunst geheel gewijd aan legendes van de streek.

Na een ruime week Culatra komt onze neef Daan op bezoek. Wij voelen ons vereerd dat hij een vliegtuig neemt naar Lissabon na zijn vakantie in Marokko en 5 uur in de bus doorbrengt om vervolgens om 10 uur ’s avonds met een watertaxi naar Culatra te komen. Erica haalt hem daar op met de bijboot. Het is een donkere avond, de maan is nergens te bekennen die nacht. Met z’n drieën in de bijboot durven we niet voor het eerst in het donker te proberen. Na een James Bond-achtige oversteek vanuit Olhao wordt Daan in de bijboot gezet, voor de zekerheid met zwemvest aan, en zoeken we de weg in het pikkedonker terug naar Luna. Gelukkig staat Thomas met schijnwerper op het dek en kunnen we zonder veel problemen aanleggen langszij! Ik weet niet of Daan ooit zo een vakantie begonnen is maar bijzonder was het wel. We drinken een biertje op de goede aankomst en slapen allemaal als rozen, tot de vissers weer aan hun dagtaak beginnen.

Na een paar dagen zon en strand halen we het anker op en zetten onze reis met Luna voort. We varen het zeegat uit en hoog aan de wind proberen we richting de rivier de Guadiana te zeilen. Als na een paar uur tegen de wind en golven opboksen de wind wegvalt gaat de motor aan en motoren we over een steeds vlakkere zee de laatste 10 mijl tot we de invaart bereiken. Het is wederom een mooie warme, zonnige dag; er lijkt geen einde te komen aan de zomer op de Algarve. Daan stuurt vrijwel de hele dag en voor ons is dat nog een beetje meer vakantie.

In Ayamonte, een typisch Andalusisch stadje aan de oostoever van de Guadiana staan we in tweestrijd of we hier de winter zullen blijven. We zijn 5 maanden op weg en moeten langzaam gaan denken aan onze winterplannen. We hebben nog een ruime week voor de eerste herfststormen zich zullen aandienen in de straat van Gibraltar. Na een paar dagen nemen we een besluit: we gaan verder naar de Middellandse zee! Of het de juiste keuze zal zijn moet nog blijken. We maken de boot weer zeilklaar en varen in 3 dagen langs de Costa de la Luz (Chipiona, Rota en Barbate) de Straat van Gibraltar door. Tot op de laatste dag Atlantische oceaan blijft het zomers warm.

Na een mooie excursie op de rots van Gibraltar (26000 stappen en ruim 400 hoogtemeters), met een hoop apen en prachtige uitzichten, dient de eerste herfststorm ‘Aline’ zich aan. We wachten tot ze is overgetrokken en ronden de Kaap van Gibraltar: hier begint de volgende etappe van onze reis, de Middellandse Zee!

Sailing Luna to the Med!