Follow the Moon

Zachtjes schommelt Luna achter het anker in één van de meest beschermde en rustige Calas (baai) die we tot nu toe hebben bezocht: Cala Addaia  op Menorca. De wind is aangetrokken tot zo’n 18-22 knopen (4-5 Bf) en in de verte horen we flinke golven tegen de kust slaan, maar in de baai komen ze niet, de smalle ingang met een paar bochten voorkomt dat de deining binnen loopt. Het weer is goed, met iets meer dan 30º C soms al warm overdag maar de nachten zijn koel genoeg om goed te slapen. Dicht bij de ankerplek ligt een kleine jachthaven waar we tegen een kleine betaling gebruik kunnen maken van faciliteiten als water, douches en afvalpunt. Ook is er een zogenaamd dinghy-dock, een veilige parkeerplaats voor de bijboot. Daardoor kunnen we met een gerust hart aan land en lange dagen op pad gaan om Menorca te ontdekken.

Even terug in de tijd: begin mei vertrekken we uit Denia naar het eerste eiland van de Balearen: Ibiza. Na een nachtje achter ons anker in Cala Bassa, aan de noorwestkant van het eiland zeilen we de dag erna door naar de ‘mooiste Cala van Ibiza’ aan de noordzijde: Cala d’Es Porcs, wat varkensbaai  zou betekenen, maar varkens hebben we daar niet gezien. Wel veel vissen tegen een heldere zandbodem onder de boot. Het water is turquoise, dieper blauw richting de diepere zee en de rotswanden rondom de baai zijn indrukwekkend. We zwemmen rond de boot en met de bijboot varen we naar het strandje. Daar kruipt een wandelpad omhoog  door een steile kloof en boven op de kliffen maken we prachtige wandelingen. We blijven 4 dagen, dan zijn de meeste verse etenswaren op en besluiten we verder te gaan. Omdat we niet verwachten dat we op Ibiza een mooiere plek gaan vinden besluiten we zeil te zetten richting Mallorca.

Op Mallorca vinden we een havenplek in Port d’Andraxt. Omdat het nog laagseizoen is kunnen we in de haven van PortsIB (haven van het Govern Balear, een overheidsinstelling) nog goedkoop verblijven . Na 20 jaar zetten we weer voet op Mallorca, een bijzonder moment. In de maand die volgt verblijven we op het eiland Cabrera, een natuurgebied ten zuiden van Mallorca,  bezoeken een paar Calas in het zuidoosten en ankeren met een korte onderbreking 2 weken in de Bahia de Pollensa aan de noordoost kant. Vanuit Pollensa nemen we de bus om wandelingen te maken in de Sierra de Tramuntana. Deze wandelingen kenmerken zich door steile paden tot een hoogte van meer dan 1200 meter, vaak gemaakt van stenen muren, soort terrasjes welke het pad op de juiste hoogte moet houden langs de steile rotswanden (piedra seca), typisch voor de Balearen. De uitzichten zijn spectaculair, evenals de pijn in onze kuiten de dagen na de wandelingen!

Tussen 1994 en 1998 heb ik op Mallorca gewoond en vele van de wandelingen op het eiland gemaakt. Er is veel hetzelfde gebleven maar ook veranderd. Zo is de aanwezigheid van openbaar vervoer naar begin en eindpunten van de routes nu mogelijk en zijn de bewegwijzering en markeringen uitstekend. Het is ook een stuk drukker dan toen: ik kan me niet herinneren dat we veel mensen tegenkwamen op de paden, nu is het redelijk belopen en zijn er overnachtingsmogelijkheden na elke etappe. Naast wandelen neem ik de tijd om vrienden van vroeger te bezoeken, het is leuk om te merken dat het gesprek na ruim 20 jaar gewoon weer verder gaat, alsof de tijd even stil heeft gestaan. Er is natuurlijk in ieders leven veel gebeurd, alles bespreken is onmogelijk in zo’n korte tijd. Maar de vertrouwdheid met het leven op Mallorca en met de mensen lijkt zo vanzelfsprekend.

Wat opvalt, met name in de prachtige hoofdstad Palma de Mallorca, zijn de enorme hoeveelheden toeristen. En de bewoners van de stad zijn er behoorlijk klaar mee. Er zijn dagen dat er meerdere cruiseschepen afmeren die per stuk een paar duizend mensen loslaten op de stad. Je kunt er over de hoofden lopen. Alles staat in het teken van eten/drinken/souvenirs en typische producten die grotendeels uit China komen. Net als andere Europese (hoofd)steden is ook hier het evenwicht tussen toeristen en bewoners verstoord. Ik vind het pijnlijk om te zien.

De zeiltocht naar Menorca is een snelle overtocht. Met een gemiddelde snelheid van 6,4 knopen zeilen we met flinke wind en golven dwarsscheeps naar de overkant. De wind komt uit zuid en omdat de golven te hoog zijn om aan de zuid- of westkant van het eiland te ankeren besluiten we een beschermde plek aan de noordkant te zoeken. De wind trekt aan de noordkant van het eiland nog een stuk aan en we zien de 40 knopen (8-9 Bf) op de windmeter aantikken. Het grootzeil hadden we al dubbel gereefd en halen we nu helemaal weg, gelukkig zijn de golven achter het eiland duidelijk minder. We zeilen nog een stuk met een halve genua en besluiten aan een ruim zandstrand het anker te laten zakken en de nacht af te wachten tot de wind afneemt. Dat gebeurt ook en de  volgende ochtend zeilen we met een rustig windje naar Cala Addaia waar we heerlijk bijkomen! Omdat het openbaar vervoer op dit eiland minder uitgebreid is besluiten we een auto te huren om Menorca verder te verkennen. Dat is nog steeds erg gunstig, inclusief verzekering en benzine komt het op 20 euro per dag… dat kan ons budget net aan 😊! Menorca is klein, rustig en groen, een paradijsje met 2 prachtige steden: Ciutadella, de oude hoofdstad, en Mahon, die nieuwe hoofdstad. Rond om het eiland loopt de Cami del Cavalls,  het paardenpad, een185 kilometer lang wandel-fiets pad. Vroeger in gebruik als observatiepad waar wachters te paard de zee in de gaten hielden op vijandige schepen. Nu is het pad in ere hersteld en beschikbaar voor wandelaars en fietsers. We lopen een paar stukken ervan, door de begroeiing tot vlak aan de kust is dat in juni nog net te doen. Volgende maanden zal het wandelen met nog hogere temperaturen een grotere uitdaging worden. Zwemmen daarentegen wordt steeds aangenamer, de watertemperatuur ligt ondertussen boven de 20 graden, daar kunnen we zonder problemen zo in plonsen! Het leven is goed op Menorca.

Tot zo ver de Balearen, we wachten op een mooi weervenster om de volgende mijlen naar het volgende eiland te zeilen!