Follow the Moon

Ergens in de nacht word ik wakker, ik hoor geroep en schiet uit bed. Thomas ligt naast me te slapen en lijkt niets te horen. We liggen voor anker bij een schitterend strand, midden in een natuurgebied én verboden militair gebied, Cala Zafferano, aan de zuidkant van Sardinië. We zijn hier gekomen met een twee Spaanse zeiljachten die ons op deze plek wezen als één van de mooiste van Sardinië. Dat het verboden gebied is moeten we in juli maar niet zo nauw nemen, in de zomervakantie wordt het getolereerd hier te ankeren. Overdag schieten de motorjachten uit de nabijgelegen havens de baai in en zwemmen, eten en drinken de Italiaanse families hier op het strand en gaan aan het einde van de middag naar huis. Wij blijven achter met 6 andere zeilboten en ’s avonds is het heerlijk rustig en inderdaad schitterend mooi.

Op ankerplekken is het meestal erg mooi maar ook oppassen geblazen; weersveranderingen, golven die plotseling de baai binnen komen en een enkele keer een boot die gaat krabben (het anker heeft niet goed gepakt en de boot drijft met anker en al weg). Als er plotseling een boot krabt wordt eerst met geschreeuw aandacht getrokken van de schipper. Die nacht word ik wakker van geschreeuw en het eerst wat er door mij heen gaat is dat er iemand (of wij) aan het krabben zijn. Aan dek zie ik echter niets bijzonders, onze positie en die van de andere boten is gelijk aan de avond ervoor. Het is ook weer stil, ik hoor of zie niets vreemds en gerustgesteld ga ik terug naar bed. ’s Morgens vroeg hoor ik weer geroep, dit keer lijkt het om wat heel anders te gaan: water! Thomas zit in de kuip en vertelt dat er iemand vanaf de kant naar de zeilboot het dichts bij het strand is gezwommen en om water heeft gevraagd. Op het strand staan nog 2 mannen. In dit gebied is in de kilometers wijde omtrek geen weg, dorp of haven. Voor Thomas in de bijboot heeft kunnen stappen om naar de kant te roeien is onze Spaanse buurman al in zijn snelle dinghy gestapt en naar de zwemmer toegevaren. De man in het water vraagt om eten en drinken. Ze zijn dagen geleden vanuit Algerije in een bootje overgestoken en ergens 2 dagen terug in het natuurgebied aan land gegaan, illegale immigranten dus. We hebben er zo veel van gehoord, soms horen we waarschuwingen over de marifoon van de kustwacht om uit te kijken naar bootjes met vluchtelingen, het leek altijd ver weg. En nu dus hier drie mannen, na een paar dagen op zee en een paar dagen in de hitte aan de kust, op het strand en duinen van Cala Zafferano, het paradijs van Zuid Sardinië. Buurman vaart terug naar zijn boot, verzamelt eten en drinken voor hen en brengt dat. Hij komt even bij ons langs en wij vragen of we ook wat moeten brengen maar dat is niet nodig, ze hebben voorlopig alles. De mannen hebben gevraagd de kustwacht te bellen om opgehaald te worden, ze willen asiel aanvragen. De buurman neemt ook die oproep voor zijn rekening, hij spreekt goed Italiaans en moet om zijn telefoon te kunnen gebruiken een kilometer verderop varen, er is geen bereik in deze baai. De drie mannen gaan onder een boom op het strand afwachten en zien, waarschijnlijk tot hun verbazing, de invasie van dagjesmensen de baai inschieten. Dikke zodiacs met (twee) grote buitenboordmotoren van minimaal 150 pk, mannen en vrouwen in minuscule zwemkledij die selfies maken op het strand. Peperdure motorjachten met hele families aan boord die de muziekinstallaties maximaal volume zetten. Het contrast kan niet groter zijn.

Na een uurtje verschijnt het eerste legervoertuig op het strand en een uur later ook de patrouilleboot! Iedereen wordt gesommeerd te vertrekken, dit is verboden gebied! We krijgen de tijd om onze bijboot uit het water te halen en varen beduusd de baai uit. Wat moeten deze mannen een afschuwelijke reis gehad hebben… Wij vinden op ons zeewaardig zeiljacht de overtochten over de middellandse zee al een hele uitdaging! En hoe naar moet je het hebben voor je besluit op deze manier op de vlucht te slaan om ergens anders veilig te kunnen zijn?  Of zijn ze vooral op zoek naar meer mogelijkheden en een beter leven? En hoe gaat het verder met ze? Italië heeft de opvang van vluchtelingen ondergebracht op Albanië, een politieke actie van de regering Meloni, daar worden deze mannen nu naar toe gebracht en wie weet van daaruit naar een ander Europees land of terug naar Algerije? Voor de zoveelste keer beseffen we in wat voor enorme luxe en veiligheid wij leven, en geven dat leven zelfs gedeeltelijk op om rondjes te gaan varen op de (middellandse) zee, we snappen ons zelf even niet meer…

Een weekje terug in de tijd zijn we vertrokken vanaf Menorca voor de 190 mijl oversteek naar Zuid Sardinië. Dat zuiden lag niet echt in de planning maar na bijna 10 dagen wachten op goede wind bleek dat de enig bezeilde koers. Een weervenster van ruim 30 uur geeft ons de gelegenheid met forse snelheid, en dito golven dwarsscheeps, Menorca met een snelheid van gemiddeld bijna 7 knopen in de eerste 24 uur achter ons te laten. De golven zijn vooral in de middag na vertrek heftig. Eén daarvan geeft de boot in een onbewaakt moment zo’n schuiver dat ik binnen in de boot in een split second van de ene naar de andere kant van de kajuit gelanceerd wordt. Gelukkig kom ik er met gekneusde ribben en flinke blauwe plekken vanaf! Dat had slechter kunnen aflopen… De laatste 12 uur van de overtocht zijn gelukkig een stukje rustiger en de laatste 20 mijlen moet zelfs de motor aan. Tegen de avond laten we het anker vallen onder het eiland van San Pietro, aan de zuidwestpunt van Sardinië. Tijd voor een ankerbiertje en een goede nachtrust. Helaas is er aardig wat swell op de ankerplek waardoor ook deze nacht deels slapeloos verloopt.

Dan is het wat ons betreft tijd voor een havendagje in Carloforte, het hoofddorp van San Pietro! We kijken uit naar een wandeling, fietstocht, het eerste Italiaanse stadje en de pizza! Deels is dat ook een succes, het stadje is leuk, wat lokaal toerisme, gezellige straatjes, een markt en de pizza smaakt heerlijk. Maar het wordt ons hier ook duidelijk dat het voorlopig over is met de landactiviteiten. We huren een elektrische fiets om de 14 kilometer lange weg (bergop-bergaf) naar het natuurgebied aan de andere kant van het eiland af te leggen. Zolang we fietsen en wat wind maken gaat dat nog, maar afstappen en stilstaan of lopen is er niet meer bij, de temperatuur is inmiddels tot ruim boven de 30 graden (in de schaduw) gestegen en maakt alle activiteit onmogelijk!

Onze tocht voert verder langs de zuidkant van Sardinië, grotendeels ongerepte natuur met mooie ankerplekken. We bezoeken de romeinse opgravingen van Nora (bij Pula) maar wel na 18 uur want voor die tijd is het te warm voor enige activiteit. Cagliari blijkt een verrassend mooie en oude stad waar we ruim 24 uur verblijven en behalve toerisme ook de voorraden aanvullen voor de volgende etappes.

We gaan in deze maand juli een nieuwe fase van onze reis in, zeilen (en leven) met weinig wind en hoge temperaturen. Met z’n tweeën op een toch al kleine boot, waar we in de schaduw en in de wind samen ongeveer 2 vierkante meter tot onze beschikking hebben. En op die plek kunnen we alleen rechtop zitten, op het randje van de kuiprand, niet liggen of hangen, dan vangen we geen wind meer… als die er überhaupt is. Onze zeilavonturen stoppen ergens aan de oostkant van Sardinië, de wind is het grootste deel van de dag afwezig. Alleen in de middag zijn er wat thermische winden waarop we meestal een paar uurtjes kunnen zeilen. Binnen in de boot loopt de temperatuur op tot bijna 40 graden en kunnen pas laat in de avond een poging doen om een paar uurtjes slaap te pakken. Thomas telefoon gaat op tilt vanwege oververhitting, gelukkig Thomas zelf niet. We dompelen ons in het ‘verkoelende’ zeewater van bijna 30 graden, houden ons heel rustig, drinken liters mineraalwater met citroen en wachten tot het ’s avonds rond 19 uur voldoende is afgekoeld om in de bijboot te stappen en een excursietje te kunnen maken door de baaien, naar het strand of een nabijgelegen stadje. Welkom op de middellandse zee! Een extra dimensie geeft nog het feit dat iedereen in juli en augustus met zijn (zeil)boot op pad is en de ankerbaaien bij vlagen overvol zijn. Boot- en beachparty’s zijn aan de orde van de dag, evenals de vele boten die te dicht bij Luna hun anker uitgooien om er vervolgens achter te komen dat we (bijna) tegen elkaar aandrijven, met alle gevolgen van dien. En dan hebben we het nog niet over de veer- en rondvaartboten die af en aan varen en een flinke swell veroorzaken. De masten zwiepen van links naar rechts, het lijken wel ruitenwissers! Wij houden ons goed vast op ons randje in de schaduw en de weinige wind, zuchten een keer diep en proberen te bedenken wat we een volgende zomer gaan doen. Er is één probleem: ook nadenken lukt met deze hitte niet meer zo goed 😊