Follow the Moon

Het is negen uur ’s avonds en omdat het nog maar net zomertijd is, is het aardedonker. In ons kielzog zien we de lichten van Sicilië langzaam steeds kleiner worden en vooruit zien we een pikzwarte nacht met erboven een ongelooflijke sterrenhemel. Thomas steekt zijn hoofd door het luik en vraagt hoe het gaat. “Ik denk dat we er nog een rif in moeten zetten” piep ik, mijn keel zit dicht. De weersvoorspelling liet maximaal 14 knopen wind zien en ondertussen zit het tegen de 25 aan en uit een andere richting dan voorspeld. We hebben halve wind van bakboord en halen regelmatig 8 knopen snelheid. Eigenlijk kan onze boot niet zo  snel, waarschijnlijk hebben we minstens een knoop stroom mee. Op zich gaat het goed maar we weten niet wat er nog komt en zetten een tweede rif in het grootzeil. Hoewel we al 7 maanden niet gezeild hebben en wat houterig rond hobbelen lukt het reven vlot en zonder problemen. Thomas rolt de genua nog wat in en we stuiven met nog steeds ruim 7 knopen verder naar zuidoost, bestemming Malta. Er staat nog een flinke deining maar we gaan goed door de golven heen. We hebben een afspraak op een werf op Malta om Luna uit het water te halen voor onderhoud. Tussen twee stormen in beginnen we aan de nachttocht voor de 76 mijlen naar Malta, waar we na ongeveer 14-15 uur zeilen bij daglicht willen aankomen. Door onze snelheid is de verwachtte aankomsttijd vervroegd naar 4 uur ’s morgens en dan is het nog donker. We willen eigenlijk niet in het donker een onbekende haven binnenvaren. Dit probleem lost zich in de loop van de nacht vanzelf op. De wind zakt flink in en rond middernacht doen we de motor aan om in ieder geval nog voor de volgende storm op Malta te zijn. Een beetje snelheid heeft de voorkeur boven ronddobberen op de golven die ondertussen van alle kanten lijken te komen. De rest van de nacht slingeren we, met bonkende potten, pannen en blikken, richting Malta. Van slapen komt niet veel, ik neem me voor de kasten voortaan wat stormvaster in te pakken.

Er is ook flink wat scheepvaart tussen Malta en Sicilië en we moeten goed oppassen om die grote joekels ruimte te geven, zij houden niet van koers verleggen en wij slingeren er vakkundig tussendoor. Ondanks de winterslaap, of misschien dankzij, hebben we de slag alweer snel te pakken.

Het was best lastig om weer op stap te gaan. We hebben landbenen, een landhoofd en landgewoontes gekregen. En dan is afscheid nemen ook nog eens lastig. Ruim een half jaar hebben we Licata en vele andere plekken op Sicilië leren kennen en in ons hart gesloten. Het is te veel om allemaal op te noemen maar sinds januari hebben we natuurlijk niet stil gezeten. Een paar prachtige dagen in Palermo, een rondreis per auto naar Trapani, Erice, Zingaro en Segesta. Voor de beelden daarbij verwijzen we graag naar de fotogalerij. Verder maken we een aantal prachtige wandelingen in de buurt van Licata. Zeilvrienden Henk en Houkje hebben op hun website (https://www.catamaranwahoo.nl/wandelingen-vanuit-licata/) een prachtige verzameling zelf uitgezette wandelingen gepubliceerd en wij lopen er een aantal van, in wisselend gezelschap met Monique, Jan, Timm, Anja en Lotti. Ook een wandeling met een grotere groep zeilers naar Sutera is een prachtige en gezellige excursie, afgerond met een prima Italiaanse maaltijd. Het restaurant ging speciaal voor ons open en na de lunch liet de eigenaar ons persoonlijk de wandelpaden van de omgeving zien. Dat hij met de auto reed en wij te voet gingen was logisch, als je een auto hebt ga je niet lopen.

In Licata zelf kennen we ondertussen aardig de weg. Niet alleen naar de markten, supermarkten, bouwmarkt en de autoshop waar motoronderdelen voor de boot goed verkrijgbaar zijn. Het straatbeeld van de stad staat op ons netvlies gegrift. De oude binnenstad waar met beperkte middelen wordt geprobeerd de huizen en gebouwen leefbaar te houden, de verkopers van groente, fruit en vis op straten en pleinen. Het waterhaalpunt waar mensen zelf flessen en jerrycans met water komen vullen omdat het drinkwater in de huizen van het centrum bij gebrek aan waterleidingen in delen van de stad met tankwagens moet worden aangevuld. De vrijwel dagelijkse aanwezigheid van een rouwauto voor één van de kerken, de bloemenpacht op de ongelooflijk mooie begraafsplaats op de heuvel tussen de stad en het kasteel van San Angelo. De vuurtoren aan de rand van de Marina, de dagelijkse wandeling van de Italianen over de kades van de haven. Vanzelfsprekend van oktober tot april allen gekleed in winterkleding, liefst dons of bont en altijd stemmig donker. Pas rond half maart, toen de thermometer richting de 20 graden ging werden jassen opengedaan en soms zelf in de hand gedragen. We vermoeden dat 1 april de startdatum voor de luchtiger kleding zal zijn maar die hebben we gemist. Als je niet te erg uit de toon wilt vallen kun je buiten het haventerrein beter geen korte broek en sandalen dragen in de winter. Thomas heeft in oktober in deze outfit een keer een opmerking gekregen “arme man, geen geld voor schoenen….”

Samen met andere zeilers mogen we een grote ruimte bij het havenkantoor, de Philipshall, gebruiken om onze naaimachines te installeren en daar werk ik een periode aan het repareren van hoezen, tenten en sprayhood. Samen met Monique ga ik dagelijks  ‘naar het werk’ en dat is prettig én heel gezellig! Nadat we een tweede machine installeren proberen Ushi en later ook Fleur behendigheid te krijgen in het maken van allerlei onderdelen voor aan boord en zijn blij met de resultaten. Ik help een paar andere medezeilers met het fabriceren van verschillende hoezen en covers. De club breidt zich langzaam uit en soms is het dringen voor een stopcontact of tafel. Gelukkig is de ruimte groot, maar ook de naaistukken, aan boord lukt het qua ruimte niet om deze te verwerken.

In februari staat op een avond opeens bezoek uit Nederland voor de boot! Achternichtje Marin (een dochter van de zoon (Edwin) van de zus(Leny) van mijn vader) is een jaar op reis door Europa. Ze werkt momenteel als vrijwilliger op Sicilië en hoorde dat ze familie in Licata heeft en besluit even langs te lopen. We hebben een heel leuke avond samen en spreken later nog eens af, dan samen met haar vriend Felix. Er zit opeens famílie aan tafel, weliswaar hebben we elkaar nooit eerder gezien maar toch heel vertrouwd en gezellig! Zo willen we wel vaker verrast worden!

Dankzij onze lieve Italiaanse vriendin Laura, die zich heeft ondergedompeld in de zeilers community, krijgen we uitnodigingen voor culturele evenementen, concerten en straatvoorstellingen. Thomas probeert  de hele winter braaf zijn Italiaans op te schroeven en heeft ondertussen een aardige woordenschat. Converseren blijft ingewikkeld want dan komt er heel veel tekst terug maar met mijn Spaans en Thomas woordenschat komen we vaak toch een heel eind. En volgend seizoen komt er alweer een nieuwe taal!

Na al de maanden in de Marina kennen we aardig wat mensen en ontstaan er hechte vriendschappen en soms ook wat wrijving. Het is net een dorp, mensen helpen elkaar waar nodig, proberen het juiste te doen en de haven tamtam werkt op volle toeren. In maart komen de eerste ‘overwinteraars in eigen land’ terug naar Licata waar hun boot de winter heeft doorgebracht en verlaten de eerste overwinteraars van Licata de haven al. De samenstelling bij de wekelijkse barbecue verandert  steeds en wij maken ons als ‘vroege vogels’ op voor ons vertrek.

De boot wordt weer omgebouwd tot varend schip. Het stuurwiel (wat behoorlijk in de weg zit als je op de boot wilt leven) halen we op het voordek op. De extra zonnepanelen pakken we weer in. De mast, het dek en de lijnen worden gereinigd van Sahara zand wat zich bij elke storm uit het zuiden overal op heeft vastgezet. De voorraden aangevuld met noodzakelijk voedsel voor onderweg en lekkere Italiaanse producten, de was gedaan en de watertank afgetopt. Diesel halen we wel op Malta, dat kost daar de helft.

Op 30 maart om 17:12 uur worden onze lijnen door onze steigervrienden losgegooid en onder applaus en gezang verlaten we de haven van Licata. Dank allen voor jullie vriendschap, hulp en de mooie tijd in Marina di Cala de Sole. Wanneer we terugkomen weten we nog niet maar wij zijn nog niet klaar met Sicilië. Maar nu eerst gaan we weer op pad, om nieuwe kusten te ontdekken, nieuwe zeeën te bevaren en nieuwe mensen te leren kennen. In de havenkom hijsen we het grootzeil en tuffen tussen de havenhoofden door de zee op, de zonsondergang tegemoet.

Sailing Luna again  😊