Follow the Moon

Het is al 3 uur geweest als ik wakker schrik. Ik ben rond middernacht in slaap gevallen en voel me een beetje schuldig dat Thomas zoveel uren doortrekt in de nacht. Meestal wisselen we bij een enkele nachttocht elke 2 uur maar het gebrom van de motor over een verder gladde zee hebben ervoor gezorgd dat ik diep geslapen heb. En Thomas heeft niet geroepen. Als ik mij naar buiten haast zie ik dat de volle maan, die ons de eerste nachtelijke uren uitstekend heeft bijgelicht, onder is gegaan en het stikdonker is. Thomas zit in de kuip en kijkt gelukzalig in de zwarte zee naast de boot… ‘is er iets?’ vraag ik, ‘je kijkt best blij!’ …..  ‘ssstt, luister’ zegt Thomas. Even hoor ik een blazend geluid naast de boot en even later verschijnt in het lichtje van de navigatielamp  voor op boot de schim van een dolfijn. ‘Hij zwemt al zeker een uur met ons mee en lijkt voorlopig nog niet van plan om op te geven’.  Het is een magisch tafereel, elke keer weer maakt de dolfijn een voor ons onzichtbaar rondje om vervolgens weer even met ons mee te zwemmen. Ik heb het gevoel dat de dolfijn ons op de juiste koers houdt op weg terug van Lemnos naar Chalkidiki. Thomas gelooft daar niet zo in en besluit uiteindelijk toch maar te gaan slapen en laat het besturen van Luna aan mij en de dolfijn over. Deze zwemt nog zeker een uur mee en verdwijnt dan geruisloos in de zwarte nacht.

Niet veel later begint het ochtendgloren zonder dat ik verder iets of iemand heb kunnen waarnemen in de donkere nacht, geen boot, geen vissen, geen zeezoogdieren. Bij de zonsopkomst verschijnt als eerste de berg Athos aan de horizon, de indrukwekkende berg van 2000 meter hoog op het smalle, noordelijke schiereiland van Chalkidiki. De regio Chalkidiki in de Griekse provincie Macedonië bestaat uit 3 schiereilanden: Cassandra, de zuidelijkste, en laagste met de lange, lege zandstranden. Sithonia, de middelste, met de met pijnbomen begroeide bergen en vele baaien. En noordelijk Athos, gedomineerd door de hoge berg met dezelfde naam én een bijzonder verhaal.

Athos wordt bestuurd door de Autonome Kloosterrepubliek Athos en er zijn  20 Orthodoxe kloosters daterend uit de tiende tot en met de zestiende eeuw. Ze worden bewoond door ruim 1500 Orthodoxe monniken. De Byzantijnse keizer Constantijn IX Monomachos heeft in 1046  Athos als monnikenstaat erkend en het voorschrift uitgevaardigd dat geen “baardlozen”, dus geen vrouwen of jongeren het schiereiland mochten betreden. Ook is het verboden gebied voor alle vrouwelijke dieren, behalve poezen en kippen. Katten worden gebruikt om de kloosters vrij van ongedierte te houden en de kippen zijn nodig voor de eidooiers die gebruikt worden om religieuze iconen te schilderen.

Volgens de overleveringen zou Maria, samen met de Apostel Johannes op weg naar Cyprus zijn geweest toen een storm hen naar het schiereiland deed afdrijven. Eenmaal daar aangekomen zou zij de volgende woorden hebben gesproken : “Dit is voortaan mijn tuin en geen enkele andere vrouw zal hier ooit een voet zetten.” Een andere visie is dat het voor de monniken een stuk makkelijker is om zich geheel op hun devotie te richten zonder de aanwezigheid van vrouwen. Ook vrouwelijke dieren zoals koeien, geiten, paarden en lastdieren zouden hen te veel afhouden van hun religieuze verplichtingen.
Mannen die Athos willen bezoeken moeten een pelgrimsvisum hebben dat in Thessaloniki kan worden aangevraagd . Per dag worden een beperkt aantal niet-orthodoxe bezoekers en ongeveer honderd orthodoxe pelgrims toegelaten. Voor vrouwelijke bezoekers is het alleen mogelijk om Athos op afstand te bezichtigen tijdens een boottocht rond het schiereiland. (bron: Wikipedia)

Omdat dat alles een beetje vreemd is en te veel gedoe voor Thomas (zijn baard wil ook niet echt doorgroeien) besluiten we in de weken dat we rond de schiereilanden van Chalkidiki zeilen zelf een excursie met Luna te organiseren om de kloosters van dichterbij te bewonderen. Hoeveel afstand we precies moeten houden van de kust, met vrouw aan boord is dat blijkbaar net weer even anders, weten we niet en houden de ‘veilige’ marge van 1 mijl aan… we komen er zonder boete of waarschuwing vanaf dus gaan er vanuit dat we ons aan de ‘regels’ hebben gehouden. Na een paar kloosters in de verte en een bezoek aan Ouranopoulis, het grensstadje voor je de monnikenrepubliek betreed en waar je Orthodoxe priesters live kunt zien rondlopen sluiten wij het thema Athos af. Het zicht op de berg is voor ons het meest indrukwekkend en daar kunnen van afstand nog uitgebreid van genieten. Overigens was bij de toetreding van Griekenland in de EU Athos wel een hoofdpijndossier, gelijke rechten zijn hier ver te zoeken. Vrouwenorganisaties verzetten zich, tot nu toe zonder succes, tegen de regels die gelden voor dit schiereiland.

Bijna een maand zeilen we, en ankeren we vooral, rond het middelste schiereiland, Sithonia. Onder invloed van de Meltemi hebben we altijd voldoende wind (en gelukkig zelden te veel) om de warmste zomermaanden goed door te komen. We vinden overal beschutte baaien met kraakhelder water en weinig andere zeilboten. Als het tijd is om de voorraden aan te vullen ankeren we voor een stadje, aan het strand en varen met de bijboot heen en weer met boodschappen en waterzakken om de tank bij te vullen. Zwemmen is heerlijk, het water is minder warm dan in het westelijk Middellandse zeegebied, en tegen zonsondergang is zelfs het maken van een wandeling een prettige bezigheid. Vaak eindigt deze in een Griekse Taverna, al dan niet in goed gezelschap van bevriende medezeilers, waar we ons tegoed doen aan salades, tzatziki, souvlakies, vis, moussaka en andere heerlijke gerechten.

Soms zijn de ankerplekken bij de stadjes druk; de speedboten die aan toeristen verhuurd worden scheuren af en aan, vooral aan de oostkant van Sithonia, in het gebied bij Vourvourou. Dit gebied wordt ook wel de Cariben van Griekenland genoemd. Het is er erg mooi en ook zeer beschut voor wind en golven, maar we zijn blij als we na een dag of tien het anker laten zakken in een baai zonder speedboten.  Zeilvrienden Udo en Melanie van de Jera vragen zich af of er behalve anti-muggen spray ook anti-speedbotenspray bestaat… Omdat we die niet vinden stelt Udo dynamiet voor, gelukkig blijft het bij een lumineus idee!

Begin september verlaten we Chalkidiki en gaan terug naar de Sporaden. We hebben deze eilanden, en de nabijgelegen Golf van Volos, eind juni vanwege hitte en drukte overgeslagen. De overtocht van Sithonia naar  het Sporadeneiland Alonissos is een snelle tocht, met bijna 30 knopen wind, gelukkig vrijwel pal van achteren en bijbehorende golven, scheuren we weg uit onze zomerslaap. Het is een beetje hollen of stilstaan, deze Griekse zomer,  óf het waait óf helemaal niet. Zonder kleerscheuren bereiken we Votsi op Alonissos, waar we Luna in een beschutte baai/haven tussen het anker en de rotsen met 2 lange lijnen vastleggen. Voor het eerst in tijden maken we weer langere wandeltochten. Het eiland is schitterend mooi en klein genoeg om een groot deel te voet te kunnen verkennen.

Dan staat de tocht naar de baai van Volos (en omgeving) op het programma. Het Mount Olympus Nationaal park bezoeken we vanuit de haven van Volos. Na twee uur in de auto laten we deze achter op 1100 meter hoogte en wandelen/klimmen 1000 meter omhoog naar de berghut van de Griekse bergvriendenclub. Het is er schitterend mooi, én koud … Met bezweet lijf, in korte broek en T-shirt, arriveren we eind van de middag bij de hut. De zon is bijna onder en er staan ijsbloemen op de ramen van de slaapzaal! Gelukkig hebben we warme kleding mee en zijn er voldoende dekens om weer een beetje op te warmen, maar van 30 naar bijna 0 graden is een heftige overgang. De volgende dag beginnen we vroeg aan de afdaling want die willen we rustig aan doen. We zijn per slot van rekening 60+ en onze benen en voeten weten dat ook, 1000 hoogtemeters zijn er heel veel!  Gelukkig kunnen we de 3 dagen erna languit op de kuipbank, het 3 treden trapje de kajuit in is al een enorme uitdaging.

En we krijgen bezoek! Nicht  Hanna en vriend Baris houden vakantie in Noord Griekenland en bezoeken ons in Agia Kiriaki, op het schiereiland Pilion. Een mooiere plek hadden we niet kunnen bedenken; we meren af bij Manolas, een Griekse Taverna met gelijknamige eigenaar, die behalve prima maaltijden en goede wijn ook beschikt over een paar gastenkamers. We maken een mooie zeiltocht met ankerstop, SUP excursie en lunch in een prachtige baai. Na twee dagen nemen we afscheid: zij gaan verder hun vakantie vieren en wij maken ons op voor de laatste bestemming van dit seizoen! De Griekse zomer is bijna ten einde…