Follow the Moon

Het is begin mei als we Lesbos langzaam achter ons zien verdwijnen. Voor ons worden de contouren van het eiland Chios steeds duidelijker. We zijn weer op pad, de motor tuft gestaag want de wind laat het vandaag afweten. Onder een stralend blauwe hemel zien we aan bakboord het Turkse vasteland, aan stuurboord het Griekse eiland Psara. Af en toe verschijnen een paar dolfijnen aan de oppervlakte, druk bezig met hun jacht op vissen. Een paar vrachtschepen en tankers passeren op gepaste afstand. Ik gebruik het warme water wat de motor opwekt om mijn haren te wassen, maak lunch en bereid het avondeten voor. Tegen zonsondergang meren we af in de kleine haven van Kardamyla aan de noordkant van Chios.

Gedurende de laatste aprildagen en eerste meidagen stormt het nog een keer behoorlijk vanaf de zwarte zee, de temperaturen zakken terug naar onder de 10 graden. We hebben de veilige haven van Mytilini verlaten en Luna giert achter het anker in de beschutte baai van Loutro aan de zuidkant van Lesbos. Met hulp van aardige zeilers aan de wal kunnen we gelukkig na twee dagen een beschutte plak in het vissershaventje bemachtigen. Dat brengt wat rust en mogelijkheden om de kou eruit te wandelen in de prachtige omgeving van de baai.

Het heeft even geduurd voor we los gekomen zijn deze winter. In januari vliegen we naar Duitsland waar we op de luchthaven van Frankfurt een auto huren om verschillende familiebezoeken te kunnen afleggen in Duitsland en Nederland. Thomas vertrekt na ruim twee weken weer en ik blijf een paar weken langer in een vakantiehuisje in Katwijk aan Zee, dicht bij het strand. Van daaruit bezoek ik met regelmaat mijn moeder, zij is ondertussen ‘op leeftijd’ en heeft in toenemende mate last van pijn in haar rug en is daarnaast zeer slechtziend geworden. Ik probeer wat  praktische hulp  en hulpmiddelen voor haar te regelen, met wisselend succes. Zij is gewend haar eigen plan te trekken en dat is ook goed, maar maakt het lastig op het moment dat het niet lekker loopt. Tussendoor heb ik leuke dagen met vrienden en familie en als ik begin februari terugvlieg naar Lesbos kijk ik met een goed gevoel terug op mijn bezoek.

Na ongeveer een week belt mijn moeder op dat het thuis niet meer gaat. Ze heeft steeds meer pijn, ziet vrijwel niets meer en ziet het niet meer zitten alleen te wonen. Een opname in een verpleeghuis lijkt daarmee op handen en ze geeft zelf aan dat wel te willen. In tegenstelling tot haar tot dan toe voorgenomen wens dat nooit te willen doen maar bij uitzichtloos lijden en totaal verlies van autonomie te willen kiezen voor euthanasie. Nadat alles georganiseerd is voor een opname, besluit zij ineens toch verder te willen gaan in een eerder in gang gezet traject voor euthanasie. De gemoederen rondom deze wens zijn bij vlagen heftig.  Half maart vlieg ik terug naar Nederland om er te zijn voor haar en onze familie. Twee weken later wordt haar verzoek ingewilligd, zij overlijdt eind maart.

Na de begrafenis besluit ik mijn eerder voorgenomen wandelplannen in Spanje alsnog door te zetten. Eigenlijk had ik 5 weken willen lopen dit voorjaar, een gedeelte van de Camino de Santiago en Ruta de la Costa langs de Cantabrische en Asturiaanse kust in Noord Spanje. Nu blijven er nog 2,5 week over en daardoor een stuk korter dan gedacht.  Aanvankelijk eenzaam, verdrietig en verloren loop ik, met een daggemiddelde van 18 kilometer en een rugzak van 7 kilo, 300 kilometer. Langzaam slijten de scherpe randjes weg, krijgt verdriet een andere vorm en begin ik mij beter te voelen, niet in de laatste plaats door de schitterende omgeving, de aardige mensen die ik onderweg tref en de kracht die ik voel door het volbrengen van elke dagtocht. Vrijwel elke morgen denk ik dat ik het niet ga halen vanwege pijn in rug en benen en schouders. Maar elke dag loop ik na 2 uur weer als een kieviet en kom steeds meer uitgerust op de volgende bestemming aan. In de herbergen slaap ik in stapelbedden, in zalen met tussen de 4 en 12 andere ‘pelgrims’. Er is altijd een warme douche en een avondmaaltijd, voor ons bereid of samen gemaakt. Het is gemoedelijk, ongecompliceerd en redelijk rustig. Onderweg zie ik meestal weinig andere wandelaars, mijn voorkeur gaat ook uit naar alleen lopen. Ik laat mij leiden door de gele pijlen en Santiago-schelpen en dat maakt het leven erg overzichtelijk. Stap voor stap, en dan kom ik ‘er’ vanzelf. Ik voel me goed in Spanje, door de vertrouwdheid van de taal en gewoontes, door het bekende eten, door de voorspelbaarheid van wat ik onderweg tegenkom. Verrassend is vooral het schitterende landschap van vooral de woeste Atlantische kust.  Urenlang loop ik in donderend geluid van golven die op de rotsen kapotslaan. Een paar jaar geleden hebben we onze Luna langs deze kust gezeild en vanaf dat moment heb ik deze wandeling willen maken en ik ben blij dat eindelijk te kunnen doen.  Zeilen doe je hier uitsluitend met goed weer en rustige zee terwijl wandelen echt mooi wordt met ruige zee. Onderweg zijn er verschillende ‘Bufones’ een soort onderwatergrotten en gangen waar het water in gedrukt wordt en met kracht omhoog spuit bij hoog water en hogere golven. De ‘bufones’ zijn het best te vergelijken met geisers, gedreven door de kracht van de zee.

Met weemoed neem ik afscheid van Asturias, ik ben blij terug te gaan naar Thomas en onze Luna, maar vast voornemens terug te keren!

De kop van het nieuwe seizoen is er af. Uitgezwaaid door onze vrienden van Yasasi verlaten we de baai van Loutro. Afscheid nemen na een mooie winter samen is niet makkelijk. We zijn onderweg en op het volgende Griekse eiland aangekomen. Er liggen er nog honderden op ons te wachten, een concreet plan hebben we eigenlijk niet. In dit land is zeilen gemakkelijk, kort uit elkaar liggen prachtige eilanden met prachtige baaien, leuke dorpen, mooie wandelroutes en lekker eten.

Sailing Luna Around, het begin van het 3e jaar.