Follow the Moon

Waar we ook kijken het enige wat we zien is een vrijwel gladde helderblauwe zee en daarboven een wolkeloze, iets lichtere, blauwe hemel. Wat uit de toon valt zijn de gele zon en de witte zeilen van Luna. We worden voortgeduwd door een klein windje, alle zeilen staan bij en met moeite halen we de 3 tot 4 knopen wat betekent dat we maximaal 7,5 km per uur gaan. Eigenlijk zouden we wel wat sneller willen maar meer zeilen hebben we niet voor deze windhoek (40-60 graden) en koers (260 graden). We doen het ermee en hopen dat we de komende dagen dit ontspannen zeilen kunnen voortzetten. Dan gaan we er ruim 65 uur over doen om de geplande 265 mijlen te volbrengen. Het helpt niet dat Luna, na een winter in stilstaand water in de haven, een flinke groene baard heeft gekweekt onder de waterlijn. De ergste aangroei, in de vorm van schelpjes en lange slierten groen zijn we al met de ijskrabbers te lijf gegaan maar grote delen van het onderwaterschip moeten nog onder handen genomen worden.
Soms trekt de wind wat aan en moeten we wat zeil minderen, soms valt de wind nog verder weg en zetten we de motor zachtjes bij om voortgang te kunnen houden. We zien af en toe een schip ergens aan de horizon, en af en toe eentje op de kaartplotter zonder dat we hem met het blote oog kunnen onderscheiden. Ergens in de buurt vaart de Nimrod, met Bart en Isabel uit Amsterdam aan boord. Samen vertrokken we en hopelijk komen we samen aan maar doordat hun boot iets sneller zeilt verliezen we hen al snel uit het oog. We voelen ons alleen op de wereld. De nachten zijn relatief kort en een groot deel van de nacht schijnt een heldere, halve maan die we alleen maar hoeven te volgen om op bestemming aan te komen. De zeilreis verloopt als een vakantie op een cruiseschip, alleen moeten wij zelf navigeren en onze maaltijden klaarmaken. Daar staat tegenover dat ik wel elke maaltijd met de kapitein aan tafel mag zitten, of beter gezegd, met het bord op schoot op de kuipbank. Onderweg komen we twee cruiseschepen tegen; de eerste met de opvarenden in diepe slaap vroeg in de morgen, behalve de dienstdoende stuurman die dit monster netjes langs ons heen manoeuvreert. Het tweede cruiseschip ontmoeten we in de derde nacht op zee, in vol ornaat met discoverlichting en bijbehorende oorverdovende muziek!
De wind houdt zich aan de bescheiden voorspelling van maximaal 12 knopen uit noord- noordwest en de zee blijft ongekend glad gedurende de 2 dagen en 3 nachten die we onderweg zijn. Alleen de laatste 20 mijlen met aflandige Siciliaanse wind, die langs de steile hellingen van de Etna versnelt tot bijna 18 knopen, schiet onze snelheid op tot 6 knopen waardoor we bijna 3 uur eerder dan verwacht de baai van Siracusa binnenzeilen. Het anker valt in de ruime ankerbocht nabij de oude stadsmuren en indrukwekkende gebouwen van deze historische stad.

We zijn vertrokken van het eiland Kefalonia in de Ionische zee, aan de westkant van Griekenland, naar Siracusa op Sicilië. Daarmee laten we Griekenland en de oostelijke Middellandse Zee achter ons. De weken die verstreken zijn sinds ons vertrek van Lesbos hebben we nagedacht, getwijfeld en weer nagedacht en uiteindelijk de knoop doorgehakt: we verlaten Griekenland en zetten koers naar het westen, voorlopig naar Spanje. Na 3 jaar bijna voltijd bootleven hebben we beiden behoefte aan het verkennen van andere opties, ter afwisseling of permanent: we weten het gewoon niet. Maar voorlopig is Luna ons huis, we hebben een mooie bestemming gevonden waar ze kan liggen, met ons aan boord. We zullen vanaf die plek het komend jaar kijken wat we verder gaan doen. We voelen ons bevoorrecht dat we ons die vrijheid kunnen nemen en krijgen soms stress van het doornemen van alle opties die openliggen: verder zeilen naar west, zuid of noord, oversteken naar het andere einde van de oceaan, naar de koude Noordzee terug en misschien verder naar de Oostzee… Meer tijd aan land doorbrengen om te wandelen, te reizen en het leven in de stad te kunnen herontdekken? We weten het gewoon even niet maar Spanje is een mooie uitvalsbasis om verder te kijken.

Voor ons ligt deze zomer een flink stuk Middellandse Zee om te bevaren. Gedeeltelijk volgen we de bekende route van onze tocht oostwaarts. Leuk is dat we opnieuw van dingen genieten die we al eerder zagen, maar ook nieuwe bestemmingen aandoen die eerder niet in de planning pasten. Na een mooie zeiltocht langs de Griekse eilanden Chios, Ikaria, Mikonos en een paar andere Cycladen zeilen we richting Kaap Malea aan de zuidoost kant van de Peloponnesos.  We ankeren in prachtige baaien aan de schiereilanden van de Peloponnesos en bezoeken we het Venetiaanse stadje Methoni. We gaan terug naar Kyparissia aan de westkant waar de grote schildpadden nog altijd door de haven zwemmen. Bij Zakynthos worden we weer door een flinke noordenwind met bijbehorende golven verrast maar zien er geen enkele schildpad. Die zijn waarschijnlijk al lang op de vlucht geslagen door de schildpad-excursiebootjes en verhuisd naar het nabijgelegen eiland Kefalonia waar we moeten oppassen dat we niet met de bijboot tegen ze aanvaren. Onveranderd is dat we onderweg braaf de hengel met een mooi aasje aan de achterzijde van de boot hangen, en hem zoals altijd ophalen bij aankomst of na zonsondergang zonder dat we iets gevangen hebben. Waar we beter in worden is mensen leren kennen die wel succes hebben met vissen: Bart en Isabel halen met regelmaat een Mahi-Mahi (goudmakreel) van een paar kilo uit het water. Na een eerste uitnodiging bij hen aan boord zetten wij, zodra we door krijgen dat ze weer beet hebben,  bij aankomst in de anker baai de tafel met salades, drankjes en de BBQ klaar. Ze hoeven dan alleen de vis nog maar mee te nemen en rusten uit van een inspannende visdag terwijl Thomas grilt en wij onze vingers aflikken bij de vers gegrilde moten vis, de ceviche en koude witte wijn.

Met het bereiken van Siracusa, aan de oostkust van Sicilië, hebben we er al ruim 700 mijlen opzitten sinds ons vertrek uit Mytilini. Voor ons liggen nog een paar grotere oversteken en een warme zomer. Hoewel we deze dagen bedolven worden onder berichten van vrienden en familie in midden en noord Europa die het veel warmer hebben dan wij. Op het water hebben we ook het voordeel dat het altijd koeler is dan aan land en we altijd even overboord kunnen springen om af te koelen. We zijn ook experts geworden in het koel houden van de boot met windvangers en schaduwdoeken…. Na 3 jaar leren we het eindelijk een beetje, vooral ook om ons niet schuldig te voelen dat we helemaal niets doen en gewoon in de schaduw een boekje lezen als er verder niets aan te vangen is met de hitte.
We doen ons tegoed aan de Italiaanse lekkernijen: ijsjes, heerlijke pizza’s, pasta’s en salades. Moeten even wennen aan de prijzen in de restaurants maar de supermarkten daarentegen zijn een verademing. Siracusa is een, met recht, druk bezochte stad waar we altijd weer nieuwe leuke straatjes en pleinen vinden en we voor nu rustig afwachten op wind die ons verder westwaarts brengt. Dagelijks checken we de opties: Noordwaarts door de Straat van Messina en langs de noordkant,  langs de zuidkant van Sicilië, al dan niet via Malta, en misschien zelfs Tunesië… Het volgende doel is de zuidkust van Sardinië waar we een deel van de zomer willen doorbrengen. Met de heersende westenwind niet het makkelijkst te bezeilen doel maar gelukkig hebben we geen haast: we lezen nog een boek, nemen een verfrissende duik en vanavond gaan we met de bijboot naar de stad voor een overheerlijke pizza en ijsje toe.